Szukaj

Stwardnienie rozsiane a dieta.

Aleksandra, 12.03.2021
Stwardnienie rozsiane a dieta.

Stwardnienie rozsiane a dieta. 

Jak doskonale wiemy patogeneza stwardnienia rozsianego nie jest do końca poznana. Czynników, które sprzyjają rozwojowi choroby jest wiele, a wśród nich bardzo często wymienia się związek z prowadzonym stylem życia, gdzie zaliczamy: nieprawidłową dietę, która bogata jest w tłuszcze zwierzęce, przetwory mleczne, żywność wysoko przetworzoną, za to ubogą w niektóre witaminy, składniki mineralne, wielonienasycone kwasy tłuszczowe czy przeciwutleniające związki występujące w roślinach. Rozwój choroby może mieć również związek ze stanem przewlekłego stresu, paleniem papierosów oraz infekcjami, które np. miały miejsce w dzieciństwie. 

Również zaostrzenie niektórych objawów SM jest wiązane z określonymi składnikami diety. Choć ich wpływu ostatecznie nie potwierdzono, to jednak uważa się, że wdrożenie właściwej terapii żywieniowej u chorych na SM, zapobiegając niedoborom substancji odżywczych, wpływa na ogólną poprawę ich stanu zdrowia, łagodzenie objawów oraz poprawę efektywności

podstawowego leczenia. Rodzaj diety powinien być uzależniony od stopnia zaawansowania choroby, występowania objawów towarzyszących oraz stosowanego leczenia farmakologicznego. Konieczne jest także dostosowanie sposobu żywienia do indywidualnych potrzeb pacjenta, z uwzględnieniem jego płci, wieku, stopnia aktywności fizycznej oraz ewentualnych chorób współistniejących. 

Składniki odżywcze, jakie spożywamy na co dzień to jedne z tych czynników, które mogą modyfikować naturalny przebieg chorób, w tym SM. Niektóre dane podają, że prawidłowe żywienie w stwardnieniu rozsianym może wpływać na procesy, które są istotne dla rozwoju choroby, jak również na występowanie towarzyszących jej objawów. Przypuszcza się, że również zaostrzenie niektórych objawów SM jest powiązane z różnymi składnikami diety, do których zaliczamy między innymi: nadmiar nasyconych kwasów tłuszczowych (SFA) głównie pochodzenia zwierzęcego, niedobór wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (PUFA) czy małe spożycie tłuszczu roślinnego oraz tłustych ryb morskich, niedobór witamin D i B 12 , kwasu foliowego, substancji o właściwościach przeciwutlniających oraz mikroelementów. 

Jakie składniki pożywienia mają największy wpływ na SM? 

Spośród wszystkich składników pożywienia największy wpływ na działanie układu odpornościowego oraz rozwój i przebieg SM prawdopodobnie mają tłuszcze. Kluczową rolę odgrywa przede wszystkim właściwa proporcja SFA do MUFA i PUFA. Wśród PUFA istotną grupę stanowią UFA — niezbędne kwasy nienasycone, do których należą kwas linolowy LA, kwas alfa-linolenowy ALA oraz związki należące do ich rodzin, na przykład kwas arachidonowy, eikozapentaenowy i kwas dokozaheksaenowy.

Jednonienasycone kwasy tłuszczowe można ocenić jako neutralne pod względem stwardnienia rozsianego, przy czym oliwa z oliwek (główny składnik: kwas oleinowy 55-83%) ma szczególne znaczenie ze względu na zawartość polifenoli. Mnogość korzyści zdrowotnych i przedłużających życie oliwy z oliwek wynika z jej wysokiej zawartości oleuropeiny, polifenolu, który pomaga obniżyć poziom LDL i ciśnienie krwi, zapobiega problemom poznawczym i nowotworom oraz chroni przed uszkodzeniami oksydacyjnymi. Sytuacja z wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi jest znacznie bardziej skomplikowana. W chorobach zapalnych, takich jak stwardnienie rozsiane, szczególnie ważne są kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6, które regulują procesy zapalne. Podczas gdy kwas arachidonowy będący kwasem tłuszczowym omega-6 sprzyja stanom zapalnym, kwasy tłuszczowe omega-3 są ich odpowiednikiem przeciwzapalnym. Mechanizm działania kwasów omega 3 na poziomie molekularnym wynika z konkurencji z kwasami omega 6 w procesie powstawania eikozanoidów z obniżoną zdolnością do indukowania stanu zapalnego, wytwarzania mediatorów ograniczających reakcję zapalną oraz wpływu na ekspresję genów i czynniki transkrypcyjne. 

Dieta jest dodatkowym, indywidualnie dobieranym, sposobem wspierania leczenia farmakologicznego. Jej skuteczność w dużej mierze zależy od indywidualnych uwarunkowań wynikających z różnorodności zaburzeń, ich etiologii, stopnia nasilenia, ogólnego stanu zdrowia chorych, ale również występowania zaburzeń towarzyszących. Podstawą doboru diety powinny być wyniki badań, a samo jej stosowanie — podlegać kontroli lekarza i dietetyka.

Koszyk

Twój koszyk jest pusty

Wybierz pierwszy produkt